支持模糊查询,支持通配符和拼音查询, 帮助 。
琴与剑。两者为古时文人随身之物,以寓刚柔相济之意。
引南朝 梁元帝 《法宝联璧序》:“箴兴琴剑,铭自盘盂。”唐•薛能 《送冯温往河外》诗:“琴剑事行装, 河 关出北方。”宋•陆游 《出都》诗:“重入修门甫岁餘,又携琴剑返江湖。”明•王洪 《祭学生文》:“琴劒纵横,手泽如故。”
琴与剑,为古代文人随身携带的物品,有才有艺。
引唐·薛能〈送冯温往河外〉诗:「琴剑事行装,河关出北方。」
["◎古代的一种兵器。如 宝~。长~。~鞘。~术。~拔弩张(形容形势紧张,一触即发,后亦喻书法雄健)。刻舟求~。"]详细解释
["①古代弦乐器,最初是五根弦,后加至七根弦(亦称“七弦琴”;通称“古琴”)如 ~瑟。~曲。~师。~意。抚~。~棋书画。②某些乐器的统称。如 钢~。月~。胡~。口~。竖~。小提~。~书(曲艺的一种)。弹~。"]详细解释
dāo qiāng jiàn jǐ
jiàn má
jiàn jí lǚ jí
àn jiàn chēn mù
jiàn shuò
lù lú jiàn
líng jiàn
xiàng zhuāng wǔ jiàn , zhì zài pèi gōng
qín shū
jiàn shù
qín sè shèn dǔ
rén qín
qín zhěn
pán qín
cháng jiàn
jiàn shān
cuàn qín
shí jiàn
guà jiàn
yù jiàn
qín xù
măi lí mài jiàn
yíng shū náng jiàn
xī shì qín
fèng líng jiàn
hēi jiàn
sòng qín
qín chuáng
fēng chéng lóng jiàn
huǒ jīng jiàn
léi shì qín
míng qín ér zhì
jiàn mén shǔ dào
duàn wén qín
kǒu xián qín
pán shuǐ jiā jiàn