支持模糊查询,支持通配符和拼音查询, 帮助 。
谓挥动鞭梢使发声。
引唐•李白 《行行且游猎篇》:“金鞭拂雪挥鸣鞘,半酣呼鹰出远郊。”王琦 注引《广韵》:“鞘,鞭鞘也。”宋•王禹偁 《寿宁节祝圣寿》诗之二:“数声飞电响鸣鞘,香褭金炉映赭袍。”明•汤式 《端正好·元日朝贺》套曲:“九龙车霞光闪闪明芝盖,五凤楼日色瞳瞳映赭袍,隐隐鸣鞘。”
挥鞭作声。
引唐·李白〈行行游且猎篇〉诗:「金鞭拂雪挥鸣鞘,半酣呼鹰出远郊。」宋·张孝祥〈浣溪沙·霜日明霄〉词:「霜日明霄水蘸空,鸣鞘声里绣旗红,淡烟衰草有无中。」
拼音:míng qiào
释义:挥动鞭梢使发声
["◎装刀、剑的套子。如 刀~。剑~。","◎拴在鞭子末端的细皮条。如 鞭~。"]详细解释
["①鸟兽或昆虫叫。如 ~啭。~唱。~叫。~禽。鸟~。②发出声音,使发出声音。如 ~响。~奏。孤掌难~。③声明,发表意见、情感。如 ~谢。~冤。百家争~。④闻名,著称:“以文~江东”。"]详细解释
jī míng gǒu dào
míng zhōng
lóng yuè fèng míng
bēi míng
bù píng zé míng
luán míng
dă míng ér
jiàn qiào
yī niú míng
míng bù píng
gū zhăng nán míng
míng dí
gǔ yuè qí míng
míng duó
míng fú
míng jiăo
míng qí
jiàn míng
míng lǜ
léi shēng hōng míng
míng tuó
wă fǒu léi míng
míng yě shí píng
hú míng shān
hăi qiào
guǐ huǒ hú míng
qiào shì
rú míng pèi huán
gǔ jiăo qí míng
qí míng yě āi
huáng míng lóng
băi niăo tí míng
míng yú qiáo mù
míng qiān jiē xià
dǐng shí zhōng míng
míng zhōng shí dǐng